Vannacht had ik een droom die zo helder was dat ik hem aan mijn man kon navertellen alsof ik het net echt had meegemaakt. Zo’n droom die niet vervaagt, maar die helder blijft en waar je over blijft nadenken.

Er was eens een meisje van zes jaar, laten we haar Kiki noemen, dat niet zonder haar moeder kon. Natuurlijk hoor je dan al snel: dat hoort bij die leeftijd. En ja, verlatingsangst komt vaker voor bij jonge kinderen, maar bij Kiki voelde het anders, alsof haar hele systeem in paniek raakte.

Dat klopte ook en mensen wisten meteen: dat is Yvet. Maar dat is natuurlijk niet wie ik werkelijk ben. Dat zijn alleen maar kenmerken maar geen kern van jezelf. Als je wilt weten wie je bent, zou je veel meer naar binnen moeten.