Mijn kind huilt om alles

Er was eens een meisje van zes jaar, laten we haar Kiki noemen, dat niet zonder haar moeder kon. Natuurlijk hoor je dan al snel: dat hoort bij die leeftijd. En ja, verlatingsangst komt vaker voor bij jonge kinderen, maar bij Kiki voelde het anders, alsof haar hele systeem in paniek raakte.

Wanneer haar moeder wegging — al was het maar voor een boodschap, om te sporten of even bij een vriendin langs — voelde het voor Kiki alsof ze haar moeder nooit meer terug zou zien. Ze barstte in tranen uit en riep, vanuit pure wanhoop:
“NEE MAMAAA, IK KAN HET NIET. IK KAN HET NIET. MAMAAAAA.”

Veel ouders krijgen in zulke momenten goedbedoelde adviezen: gewoon doorpakken, dit is een fase, vaker doen, dan went het wel. Maar als je je afvraagt waarom huilt mijn kind zo hartverscheurend, dan is het belangrijk om verder te kijken dan alleen gedrag. Want soms gaat het niet om het afscheid zelf, maar om wat het kind diep vanbinnen ervaart.

Waarom huilt mijn kind… en wat wordt er niet gezien?

Wanneer het gevoel van een kind niet echt wordt gezien, ontstaat er iets pijnlijks. Voor Kiki voelde het alsof haar angst er niet mocht zijn, alsof wat zij voelde niet bestond. En gevoelens die geen ruimte krijgen, verdwijnen niet; ze worden opgeslagen in het lichaam.

Later kunnen ze zich uiten in spanning, angst of zelfs lichamelijke klachten. Maar wanneer een gevoel wél wordt erkend en liefdevol wordt aangekeken, kan het oplossen. Dat is precies wat de moeder van Kiki haar dochter gunde: geen verlammende angst, maar veiligheid en vertrouwen.

Tijdens een biotensor sessie gingen we samen op zoek naar de oorsprong van de vraag waarom huilt mijn kind zo intens bij afscheid. Al snel werd duidelijk dat de oorzaak dieper lag dan het hier en nu. In het familiesysteem bleek iemand op zesjarige leeftijd alleen te zijn achtergelaten in een ziekenhuis.

Dit verhaal bleek te horen bij de oma van Kiki. Zij werd ernstig ziek toen ze zes jaar was en mocht geen bezoek ontvangen. Alleen een arts in beschermende kleding kwam bij haar. Als klein meisje voelde zij diep vanbinnen dat haar moeder haar in de steek had gelaten. Dat gevoel kreeg destijds geen plek en werd onbewust doorgegeven van generatie op generatie.

Waarom huilt mijn kind niet meer?

Later mocht ik ook oma ontvangen voor een sessie, waarin we samen teruggingen naar de oorsprong van dit patroon. We kwamen uit bij haar oma, Marie, die eveneens op zesjarige leeftijd ziek werd, in een tijd waarin gevoelens werden weggeduwd met woorden als: niet zeuren, maar doorgaan.

Marie voelde zich niet gezien en niet gehoord. Precies daar ontstond het trauma. Ze stopte het weg en heeft er nooit ruimte aan gegeven. Vijf generaties later zijn daar ouders die het anders doen, die hun kind laten voelen dat alles bespreekbaar is. En juist daardoor kwam bij Kiki het verdriet van generaties los.

Samen met oma deed ik een mantra-oefening, een drukpuntmassage om de overlevingsstrategie van het trauma los te laten. Oma mocht het trauma oplossen voor Marie, waardoor rust ontstond in de hele familielijn — zowel voor de generaties vóór haar als daarna.

En het resultaat? Kiki heeft sinds deze sessies geen huilbuien meer wanneer haar moeder weggaat. Sterker nog, ze “vergat” deze week haar moeder zelfs uit te zwaaien toen ze naar de sport ging. Alsof haar systeem eindelijk kon zeggen: het is veilig nu.

Dus als je jezelf afvraagt waarom huilt mijn kind, weet dan dat het soms iets meedraagt wat niet van haar is. En dat het mogelijk is om dat los te laten, zodat het niet langer hoeft te worden doorgegeven. Zacht, liefdevol en door écht gezien te worden.