Als ik me vroeger moest voorstellen, zei ik eigenlijk altijd: ik ben Yvet, 38 jaar, en ik kom uit Tubbergen en zit op waterpolo.
Dat klopte ook en mensen wisten meteen: dat is Yvet. Maar dat is natuurlijk niet wie ik werkelijk ben. Dat zijn alleen maar kenmerken maar geen kern van jezelf. Als je wilt weten wie je bent, zou je veel meer naar binnen moeten.
Ik zag mezelf als iemand die houdt van gezelligheid, van plezier maken, van het beste uit het leven halen. Iemand die positief in het leven staat, empathisch is, liefde wil delen en vooral heel graag geniet. Zo voelde ik mij en zo leefde ik ook. Ik dacht echt: dit is wie ik ben!
Toen viel alles stil
Ik kreeg een burn-out. Ik? De Yvet die altijd opgewekt is en altijd zin heeft in plezier, feestjes en het leven? En toen viel alles weg.
Waar was die Yvet gebleven die zo van het leven hield, die alles eruit wilde halen, die hier zo graag wilde zijn? Er was niets meer van over. Ik kon niets meer, had nergens energie voor en lag alleen maar huilend op de bank.
En juist daar kwamen de twijfels. Ben ik dan eigenlijk wel zo leuk? Was dat niet gewoon een buitenkant die ik had gecreëerd? Heb ik mezelf misschien iets wijsgemaakt? En dus anderen ook? Zit er vanbinnen eigenlijk gewoon een saaie vrouw die niks kan, niks wil, en heb ik mezelf al die tijd voorgedaan als iemand anders?
Ik belandde in een diepe depressie. Een half jaar lang heb ik daar op die bank gelegen, huilend, leeg en volledig uitgeput. Ik vond dat intens zwaar. Wat het nog zwaarder maakte, was het schuldgevoel dat steeds groter werd. Het gevoel dat ik er niet kon zijn voor mijn kinderen zoals ik wilde, dat ik niet die leuke moeder was, niet die moeder die er echt kon zijn. Dat schuldgevoel drukte alles nog verder naar beneden.
Terug naar wie ik ben
Na die periode, van verdriet en veel slapen, ben ik hulp gaan zoeken. Ik begon met traumatherapie en hypnotherapie en later kwam ik in aanraking met de biotensor. En dáár gebeurde het! Iets wat ik niet had zien aankomen.
Door het werken met de biotensor ontdekte ik wie ik daadwerkelijk ben. Ik ontdekte dat die Yvet die ik eerder beschreef helemaal niet weg was. Die enthousiaste vrouw die alles uit het leven wil halen, die vol in het leven staat en liefde wil delen, die was er nog steeds. Alleen zat ze vast.
Geblokkeerd door oude pijn, door overtuigingen, door trauma's van voorouders én door alles wat ik had meegemaakt. Door die blokkades stap voor stap aan te pakken met de biotensor, werd het weer helder en kon ik mezelf opnieuw zien en voelen.
Nu stel ik me ook graag voor aan iedereen:
Ik ben Yvet. Niet zomaar een naam, maar mijn merk, mijn kracht, mijn gevoel.
De Yvet die van het leven houdt, van liefde delen, die vol enthousiasme mensen gelukkig wil zien, die plezier wil brengen en stralen.
Dat was ik altijd al… maar nu voel ik het!!
Reactie plaatsen
Reacties